G R E N S M A N A G E M E N T
Het mag weer tegenwoordig.
Praten over je diensttijd.
Je ziet het ook weer in CV’s:
"Tweede luitenant geweest bij de Militaire Inlichtingen- en Opsporingsdienst".
Een soort AIVD.
Zo was ik Legerluchtwaarnemer bij de Groep Lichte Vliegtuigen (GPLV).
Van mij werd verwacht dat ik vanuit een Allouette helikopter een inschatting maakte van de
coördinaten van een doel (een huisje bijvoorbeeld)
en die doorgaf aan een Artillerie-eenheid die ergens verder weg met een kanon (een stuk)
klaar stond om te schieten.
Na het schot moest ik dan kijken of het raak geweest was.
Meestal kwam ik daar wel uit met behulp van de vlieger, die beroeps was en veel meer
ervaring had dan ik.
In één keer raak was namelijk een zeldzaamheid,
en je moest dus aan de hand van een plof in het zand uitmaken waar de granaat wèl was
neergekomen.
Dan werd het heel simpel.
Kwam de inslag voorbij het huisje, dan moest ik zeggen:
"Halveren!".
Was hij voorbij het doel dan was het:
"Verdubbelen!"
In ieder geval was het taboe om met slimme aanwijzingen te proberen in één keer alsnog
goed uit te komen:
"41 Meter terug!" mocht dus niet.
Het mooie van deze simpele procedure was dat je altijd voor èn achter het doel kwam.
En dus de grenzen goed had kunnen verkennen.
Je moest dus 1 keer te ver gaan, en 1 keer te voorzichtig zijn.
Die werkwijze heb ik altijd gehouden.
In gesprekken met andersdenkenden ga ik vrij snel te ver.
Dan kan ik voorzichtig minder ver.
Eerst wordt een grens doorbroken.
Daarna met care gezocht naar nieuwe mogelijkheden.
Het voordeel van deze aanpak is dat je altijd grensverleggend bezig bent.
Je blijft zelden hangen in bestaande patronen, tramrails of hokjes.
Doe je het voorzichtiger, dan loop je het risico nooit een grens te bereiken,en blijft
alles bij het oude.
De kunst is wel om zo weinig mogelijk te ver te gaan.
Te ver te ver gaan vind ik:
"Zinloos geweld".
Amsterdam, 2003 - 2010