STUGGE GRONINGERS

 Termunten bij mooi weer

Vooroordelen

Groningers vind ik Open, Friezen Aardig en Drenten Gemoedelijk.

Westerlingen uit het Noorden: soms op de grens van Belerend.

Je zou het vooroordelen kunnen noemen.

Ze hebben voor mij de functie van een basisprogrammering.

Mijn algemene instelling van "goed, maar niet gek" wordt per provincie wat bijgesteld.

En eenmaal in de interactie met de Noorderling, gaat die bijstelling verder.

Vooroordelen kunnen uitbundiger worden, in hun tegendeel verkeren, of iets daartussen.

Licht allochtoon

Zelf ben ik een Groninger.

En van het belerende type.

Mijn beide ouders kwamen uit Eindhoven.

Al hun elf kinderen zijn in (de stad) Groningen geboren.

Na vijfentwintig jaar Groningen ben ik via tien jaar Deventer in Amsterdam terecht gekomen.

Altijd heb ik me licht allochtoon gevoeld: katholiek in Groningen, Groninger in Deventer en getolereerd in de Jordaan.

Autochtone Amsterdammers (een minderheid) vind ik helemaal niet verlegen

Altijd wel tekst.

Termunten

Vorig jaar was ik in Termunten.

Letterlijk onder de rook van Delfzijl

Een dijk, een viskraam, een weg en een driesprong.

In café De Driesprong moest ik zijn.

Törf  zou er optreden.

Een Groningse folkgroep.

Ik had er afgesproken met de organisator Cees Grol, eveneens uit de stad Groningen, en tweedehuizenbezitter in Termuntenzijl.

De zaal zat stampvol, aan losse tafeltjes.

Iedereen met iedereen levendig met elkaar in gesprek.

Om half negen heette Cees iedereen welkom en begon Henk Scholte met zijn eerste act.

Vermomde poëzie

Na drie liedjes bleek mijn Gronings goed genoeg om te begrijpen dat het hier in feite om een poëzieavond ging

Vermomd als popconcert

Om half tien werd het ineens pauze

Törf kwam van het podium, mengde zich aan de tafeltjes, en een oorverdovende conversatie begon

Pas na een uur hervatte Törf het concert met hooguit 60 minuten muziek

Weer van een hoog Komrij-Rawie-gehalte

Toen brak de pauze pas definitief los: alles met alles raakte met elkaar in gesprek op een hartverwarmende en levendige toon en toonsterkte.

Om half één moest ik de zaal helaas verlaten: ik moest nog naar Groningen terug om de zondag mijn moeder (93) in Eelde te verzorgen.

Tot hoe laat de gesprekstsjunami die zondagnacht doorgegaan is weet ik niet, maar vast heel lang.

Naar huis?

Stugge Groningers.

Maar niet onder elkaar.

Via Friesland reed ik zondagavond weer terug maar huis.

Verwarmd en verstild

Een vooroordeel armer

Weer even thuis geweest

Amsterdam, 18 januari 2006

Paul Valens