centraal

D E M E N S ?

C E N T R A A L ?

Het wordt nog steeds gezegd en geschreven: de mens centraal.

Een on-menselijk, en een onmogelijk standpunt.

Alsof de hond of bomen centraal zouden kunnen staan.

Mensen is al beter.

Meervoud werkt altijd goed in strategieontwikkeling.

Maar personen is nog beter.

Waar de mens een soortnaam is, zijn personen mensen van vlees en bloed. Naam en toenaam. Man en paard. Dan pas komt er ruimte voor individuen. En zijn we van de DDR terug in onze eigen wereld. Thuis en op het werk.

Ik mag dan ook centraal staan. En jij. En zij. En wie niet? En wie minder?

Bij strategieontwikkeling zijn de wie vragen belangrijker, dan de wat en hoe vragen. Wie vragen staan centraal. Wie gaat wat met wie doen? Wie wil wat? Wie is hier het probleem? Wie komt in de knel? Wie willen we bereiken? Wie willen we elkaar laten bereiken?

Wie vragen maken resultaatgerichtheid onschadelijk. Resultaatgerichtheid zonder wie, maakt gedrag berekenend. Personen worden gezien als middel om een doel te bereiken. Geen relaties of netwerken als doel, maar bonussen, opties en promoties.

Ook de veel gehoorde patiënten, burgers en klanten moet je nooit centraal zetten. Je bent er zelf ook nog. Net als de financier, of je kinderen thuis.

Strategie gaat over relaties en netwerken. Hoe je die ontwikkelt, wijzigt en verbindt. En hoe je dat zo doet dat je voldoende te eten hebt. En niet overspannen wordt.

De reis van de Beagle heeft ons inmiddels geleerd dat in het leven het plankton centraal staat.

Zonder plankton geen leven.

Zonder mensen juist meer.

Alhoewel?