B IJ L M E R Z W A N E N
Greg is 22, lang en slank en jongerenwerker. Op zijn 13-de kwam hij via een advertentie op AT-5 teletekst in contact met Nita Liem en haar Club Dance groep: Don't hit Mama. Sharon (19) pakte een flyer mee op haar Open School Bijlmer (OSB). Nu ook al weer 6 jaar geleden . Eindelijk kon ze gaan doen wat ze altijd wou: dansen en theater maken met anderen. Van huis uit werd er veel gedanst en gespeeld. Maar vooral op feestjes. In huis moest het af en toe ook rustig zijn. Kimberly is een levenslange vriendin van Sharon. Maar optreden hoeft van haar niet zo. Op de achtergrond voelt ze zich meer haar zelf. Remy (18) ziet dat ongegeneerd anders: Succes, in de spotlights. Schitteren en soleren: " The Bomb" . Het mag letterlijk schitteren en glimmen bij Remy. Sinds 2 jaar danst hij nu bij Nita Liem. Zijn vriend Eugene had hem eens meegenomen. In 2006 was hij de ster van de Zwanenmeer Bijlmermeerproductie. Een voorstelling samen met het Nationaal Ballet. Maar zijn koksopleiding blijft voor hem vooropstaan. Het zwanenmeer heeft hij nu ook in de klassieke uitvoering gezien. Prachtig. Nita Liem voert ook bij dit gesprek haar regie vanuit de zijlijn. Afhankelijk van de inbreng van de deelnemers trekt ze hoofd- en zijlijnen. En gaat ze voor in open en clichévrije uitspraken. Ooit woonde ze met David in Londen. Een topdanser in musicals als Hair en Jesus Christ Superstar op West End. Die na zijn eerste carrière een tweede begon in Community Art. En Sociale Dansprojecten opzette in Sao Paulo, India en Burkino Fasso. Ruim voordat Rik van der Ploeg in Nederland hier meer ruimte voor vroeg. Langzaam komt het beeld op van een stal van dansers, geworteld in de Bijlmer met roots in Zuid- Amerika en Afrika. Verknoopt via warme netwerken van vrienden, vriendinnen, scholen en netwerken. Backstage geregisseerd door Nita Liem. Een ondernemer die zichzelf te weinig ondernemer vindt, omdat ze zakelijk leider Bart maar al te hard nodig heeft. Maar inmiddels een stroom van producties heeft ontwikkeld en succesvol afgerond. In de beste tradities van David. Sociale zwarte dansvormen als uitgangspunt voor community art. Producties met professionele kunstenaars, amateurs en een heel eigen publiek. Op klassieke en vernieuwende locaties. Binnen en buiten de Randstad. Samen kijken we naar een DVD van de Bijlmermeer Zwanenmeer voorstelling met het Nationaal Ballet. De voorstelling is opgezet als een ontmoeting tussen Russisch klassiek ballet en Zwarte dans. Als dubbele leek vallen mij onmiddellijk twee dingen op. Tschaikowsky vraag om dansers die de rol aan kunnen. Club Dance gaat uit van het lijf dat de dansers inbrengen. In de bewegingen van Greg meen ik meteen iets slangachtigs te zien. Remy is veel meer zwoel en erotiserend. Sharon lijkt gewichtloos soepel en overal aanwezig. De dansers zelf benoemen het dan ook heel treffend met: " Jezelf zijn". Ze zijn hun eigen choreografie. Het tweede wat schrijpend naar voren komt is dat de zwarte dansers nauwelijks zelf spreken of zingen. Wat bij klassiek ballet vanzelfsprekend lijkt, is bij Afro Dance onnatuurlijk. Een dans zonder zang of vertelling doet denken aan een stomme film. Toen de groep aan het Zwanenmeer begon, hadden ze er geen idee van dat het zo'n succes zou worden. Uitverkochte voorstellingen, radio dagbladen en TV. De voorstelling werd een denderend succes. "The Bomb!" zou Remy het uitdrukken. Het was een kater, dat het afgelopen was. Maar met grote gretigheid stort de Club zich op nieuwe projecten. En langzaam je nu ook een verschuiving van rollen bij de spelers. Waar oorspronkelijk de eigen kick centraal stond, zie je nu een overdragen aan nieuwe jonge dansers. " De reden dat ik me goed laat zien is dat ik wil demonstreren hoe je ook met een niet klassiek balletfiguur aan dans kunt doen. En in het algemeen hoe jezelf te presenteren bevrijdend en stimulerend kan werken. Op jezelf en op anderen". Inmiddels is Sharon ook een opleiding voor Sociaal Pedagogisch werker gestart. Losse keuzes lijken samen e vloeien. En hoewel Remy er nog niet genoeg van heeft om succes te hebben, ziet ook hij hoe stimulerend zijn authentieke dansexpressies een voorbeeld voor ander kunnen zijn. Greg lijkt geruisloos de rol van Nita over nemen. Back stage regie lijkt ook hem in het bloed te zitten. Naast zijn spectaculaire slangenidentiteit. "Limineel" noemt Nita Liem dat. Een immigrant is na zes weken zichzelf niet meer, maar ook nog geen ander. In het radioprogramma Kunststof legt ze uit dat je dan in een soort overgangsfase zit. Lies of grens. Zij zelf is ooit ook als vijfjarige uit Indonesië naar Nederland gekomen. Maar via Pip de Clown en nieuwe vrienden en vriendinnetjes raakte ze uiteindelijk thuis in die nieuwe setting. In de dans bestaat ook een dergelijk grensbegrip. Het is de fase waarin je vrij komt van wie je was voor de dans begon. En je toegang voelt tot authentieke bewegingen en expressies, die het moment laten uitkomen. En die dichter bij jezelf liggen dan voor de dans. Het is een fase van onbegrensde mogelijkheden en creativiteit. Ver van huis thuis komen. http://nl.wikipedia.org/wiki/Community_art
Amsterdam 16 juni 2007 Paul Valens
valens.nl
|
